Οι Alte Vie των Δολομιτών: ποια να διαλέξετε

Εννέα αριθμημένες διαδρομές, πάνω από χίλια χιλιόμετρα συνολικά, και επτά από αυτές καταλήγουν στην επαρχία του Μπελούνο. Οι Alte Vie των Δολομιτών είναι ο πιο παλιός και ο πιο τίμιος τρόπος να διασχίσει κανείς αυτά τα βουνά: με τα πόδια, με το σακίδιο στην πλάτη, κοιμώμενος όπου τύχει να φτάσει. Το 2026 η πιο διάσημη κλείνει εξήντα χρόνια. Είναι όμως και η πιο πολυσύχναστη, και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι η κατάλληλη για εσάς.

Όποιος φτάνει εδώ ψάχνοντας «alta via dolomiti» βρίσκει σχεδόν πάντα την ίδια απάντηση: τη λίμνη Lago di Braies, την ουρά για την κόκκινη βάρκα, το Rifugio Lagazuoi στο ηλιοβασίλεμα. Είναι η Alta Via n. 1, και αξίζει κάθε γραμμή που της έχει αφιερωθεί. Το ζήτημα είναι ότι οι Alte Vie είναι εννέα, ότι οι οκτώ στις εννέα διασχίζουν την περιοχή του Μπελούνο και ότι μερικές από αυτές — η 3, η 6, η 7 — περνούν από μέρη όπου σε τρεις μέρες συναντάς περισσότερα αγριόγιδα παρά πεζοπόρους.

Αυτός ο οδηγός υπάρχει για να διαλέξετε. Όχι για να αφηγηθεί μια συγκεκριμένη διάσχιση, αλλά για να καταλάβετε ποια από τις εννέα σάς ταιριάζει: ανάλογα με τις μέρες που έχετε στη διάθεσή σας, τα πόδια σας, τον εξοπλισμό σας, την όρεξή σας για μοναξιά.

Τι είναι μια Alta Via (και τι δεν είναι)

Μια Alta Via είναι μια πεζοπορική διαδρομή σε σκέλη που συνδέει ήδη υπάρχοντα καταφύγια μένοντας όσο το δυνατόν πιο ψηλά, χωρίς να κατεβαίνει στον πάτο της κοιλάδας. Δεν είναι ένα μονοπάτι χαραγμένο από το μηδέν: είναι μια γραμμή σχεδιασμένη πάνω σε μονοπάτια, ημιονικούς δρόμους και στρατιωτικές οδούς που υπήρχαν ήδη, και που κάποιος είχε την ιδέα να τα ράψει μεταξύ τους.

Αυτός ο κάποιος, για τη n. 1, ήταν ο Piero Rossi (1930-1983), πρόεδρος του Τμήματος CAI του Μπελούνο, ορειβάτης, συγγραφέας και ένας από τους πατέρες του Εθνικού Πάρκου Δολομιτών του Μπελούνο, για το οποίο αγωνίστηκε είκοσι χρόνια. Η διαδρομή γεννήθηκε στα γραφεία του CAI του Μπελούνο, με τον Rossi και τον Mario Brovelli, με τη συμμετοχή των τμημάτων της περιοχής.

Για την ημερομηνία οι πηγές δεν συμφωνούν, και είναι σωστό να ειπωθεί: το CAI του Μπελούνο γιορτάζει το 2026 την εξηκοστή επέτειο της Alta Via n. 1, κάτι που παραπέμπει στο 1966, τη χρονιά κατά την οποία ο Rossi ανέθεσε την πρώτη περιγραφή της στον Γερμανό δημοσιογράφο και ορειβάτη Toni Hiebeler· το Εθνικό Πάρκο αναφέρει αντίθετα το 1969, τη χρονιά του ιταλικού οδηγού «Alta Via delle Dolomiti» που εξέδωσε ο Tamari στη Μπολόνια. Πιθανότατα πρόκειται για δύο σταθμούς της ίδιας ιστορίας — την ιδέα και το βιβλίο — αλλά καμία πηγή δεν το δηλώνει οριστικά.

Μια σημείωση για όποιον ψάχνει: οι αριθμημένες Alte Vie είναι εννέα, από την 1 έως την 9. Οι διαδρομές «10», «11» και οι επόμενες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι θεματικές διαδρομές — η Alta Via dei Pastori, η Alta Via dell’Orso, η Traversata del Cadore — πανέμορφες, αλλά εκτός της επίσημης αρίθμησης.

Οι εννέα Alte Vie με μια ματιά

Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι αυτά που δημοσιεύει η DMO Dolomiti, η τουριστική κοινοπραξία που εδρεύει στην Επαρχία του Μπελούνο. Όπου μια θεσμική πηγή δεν δημοσιεύει τη συνολική υψομετρική διαφορά, ο πίνακας αφήνει το πεδίο κενό αντί να την εκτιμήσει.

Alta Via n. 1: η Κλασική, και τα τέσσερα μυστικά σκέλη της

Εκατόν είκοσι πέντε χιλιόμετρα, δώδεκα σκέλη, περίπου 7.300 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς, έντεκα δολομιτικοί ορεινοί όγκοι: Croda Rossa d’Ampezzo, Fànis, Tofane, Nuvolàu, Croda da Lago, Pelmo, Civetta, Moiazza, Tàmer-San Sebastiano, Prampèr-Mezzodì και τέλος η Schiara. Δεκαπέντε καταφύγια, ένα αφύλακτο καταφύγιο, έξι σημεία εστίασης. Το υψηλότερο σημείο είναι το Rifugio Lagazuoi, 2.752 μέτρα.

Το πρώτο μισό — Braies, Fanes, Lagazuoi — είναι το κομμάτι που όλοι γνωρίζουν και που τους μήνες αιχμής πληρώνει το τίμημα της φήμης του. Έχουμε γράψει γι’ αυτό αλλού, στο Το βάρος των πολλών: δεν είναι θέμα του πόσοι ανεβαίνουν, αλλά του πόσοι ανεβαίνουν στο ίδιο σημείο την ίδια μέρα.

Το μυστικό βρίσκεται στο δεύτερο μισό. Από το Passo Duran μέχρι το Μπελούνο η Alta Via n. 1 γίνεται κάτι άλλο: τέσσερα σκέλη μέσα στο Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο, που το ίδιο το Πάρκο υποδεικνύει ως το λιγότερο πολυσύχναστο τμήμα ολόκληρης της διαδρομής. Rifugio Pramperet, Rifugio Pian de Fontana, Bivacco Marmol, και ύστερα η τελική κατάβαση 1.900 μέτρων μέσα από τη Val d’Ardo μέχρι τα Case Bortot, στις πύλες του Μπελούνο.

Εδώ η Alta Via n. 1 δείχνει τα δόντια της. Τα δύο τελευταία σκέλη είναι κατατεταγμένα ως EEA από το Εθνικό Πάρκο, που τα περιγράφει χωρίς περιστροφές ως «εξαιρετικά απαιτητικές εξοπλισμένες διαδρομές με εκτεθειμένα περάσματα». Υπάρχουν παραλλαγές που αποφεύγουν τα εξοπλισμένα τμήματα, και καλό είναι να ξέρετε από πριν ποια σκοπεύετε να ακολουθήσετε. Όποιος θέλει να γευτεί μόνο αυτό το κομμάτι μπορεί να κάνει μια Alta Via n. 1 του Μπελούνο τεσσάρων ημερών, από το Passo Duran ως το Μπελούνο: είναι ο καλύτερος σύντομος δρόμος για να έχετε τους Δολομίτες χωρίς την ουρά.

Κατά την τελική κατάβαση περνάτε από το Rifugio 7° Alpini, κάτω από τη νότια ορθοπλαγιά της Schiara, που είναι και ο πιο απλός τρόπος να γνωρίσετε αυτή τη γωνιά του βουνού χωρίς να αναμετρηθείτε με ολόκληρη τη διάσχιση.

Οι άλλες οκτώ: πώς να διαλέξετε τη δική σας

Αν αναζητάτε τη σιωπή: η 3, η 6, η 7

Η Alta Via n. 3, «των Αγριόγιδων», κατεβαίνει από τη Villabassa στο Longarone σε οκτώ σκέλη και εκατό χιλιόμετρα, αρκετά για να αποτελεί πραγματική εναλλακτική στη n. 1. Η επίσημη περιγραφή μιλά για «σιωπή, απομόνωση και άγρια τοπία», και η διαδρομή περνά από το Κατευθυνόμενο Φυσικό Καταφύγιο της Val Tovanella, ένα από τα λιγότερο πατημένα περιβάλλοντα ολόκληρης της επαρχίας. Όποιος επιλέξει την παραλλαγή της via ferrata Berti πρέπει να έχει μαζί του το κιτ.

Η Alta Via n. 6, «των Σιωπών», κρατά την υπόσχεση του ονόματός της: 180 χιλιόμετρα, έντεκα σκέλη, περίπου 19.000 μέτρα συνολικής ανάβασης από τις πηγές του Piave ως το Vittorio Veneto, μέσα από οκτώ ορεινούς όγκους που δεν εμφανίζονται σε καμία καρτ ποστάλ — Cridola, Spalti di Toro, Monfalconi, Col Nudo-Cavallo. Δεν είναι όμως μια βολική λύση ανάγκης: υπάρχουν περάσματα δεύτερου και τρίτου βαθμού. Είναι ένα άλμα σε απαιτήσεις, όχι ένας σύντομος δρόμος.

Η Alta Via n. 7, «του Patéra», είναι η πιο δεμένη με το Μπελούνο απ’ όλες: τριάντα έξι χιλιόμετρα εξ ολοκλήρου μέσα στην επαρχία, στον ορεινό όγκο Col Nudo-Cavallo πάνω από το Alpago. Είναι επίσης η πιο αυστηρή: η επίσημη πηγή τη χαρακτηρίζει «πολύ δύσκολη, μόνο για έμπειρους ορειβάτες», με στήριξη σχεδόν αποκλειστικά σε αφύλακτα καταφύγια. Καμία ουρά, καμία κράτηση, καμία άνεση.

Αν έχετε κιτ για via ferrata: η 4 και η 5

Η n. 4 «του Grohmann» (85 χλμ., 6 σκέλη, από το San Candido στο Pieve di Cadore) και η n. 5 «του Τιτσιάνο» (90 χλμ., 7 σκέλη, από το Sesto στο Pieve di Cadore) έχουν πολλά εξοπλισμένα τμήματα: εδώ το σετ για via ferrata δεν είναι αξεσουάρ, είναι προϋπόθεση για να ξεκινήσετε. Πολλές από εκείνες τις σκάλες και τα συρματόσχοινα προέρχονται από τα στρατιωτικά έργα του 1915-1916, και είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που το διασχίζεις με τα ίδια σου τα πόδια. Η n. 5 περιλαμβάνει το Sentiero degli Alpini και τη Strada Sanmarchi· η n. 4 είναι αφιερωμένη στον Paul Grohmann, συνιδρυτή της Αυστριακής Ορειβατικής Λέσχης και πρώτο που ανέβηκε σε πολλές δολομιτικές κορυφές.

Αν έχετε λίγες μέρες: η 8, και η Alta Via Dolomiti Bellunesi

Η Alta Via n. 8, «των Ηρώων», πηγαίνει από τη Φέλτρε στο Bassano del Grappa σε τέσσερα σκέλη και 63 χιλιόμετρα, τεχνικά απλά. Η δυσκολία εδώ είναι άλλου είδους: ελάχιστα σημεία στήριξης και λειψυδρία. Είναι μια διαδρομή του Μεγάλου Πολέμου, που κορυφώνεται στο στρατιωτικό οστεοφυλάκιο του Monte Grappa του 1935.

Υπάρχει επίσης μια διαδρομή εκτός αρίθμησης που αξίζει να τη γνωρίσετε: η Alta Via Dolomiti Bellunesi, έξι σκέλη από το Forno di Zoldo στη Φέλτρε, εξ ολοκλήρου μέσα στο Εθνικό Πάρκο. Περίπου το μισό της ακολουθεί τη n. 1 και τη n. 2· το υπόλοιπο χρησιμοποιεί ελάχιστα σηματοδοτημένα μονοπάτια, ακόμη και σε ζώνες απόλυτης προστασίας, και απαιτεί αυτονομία στον προσανατολισμό, όχι μόνο γερά πόδια.

Μένει η n. 2, «των Θρύλων»: 180 χιλιόμετρα και δεκατρία σκέλη από το Bressanone στη Φέλτρε, με 11.500 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, οκτώ ορεινούς όγκους και τριάντα περάσματα και διάσελα. Αγγίζει το Piz Boè στα 3.152 μέτρα, διατρέχει το Viel del Pan — τον αρχαίο δρόμο του ψωμιού ανάμεσα στη Val di Fassa και το Agordino — και κλείνει στις Vette Feltrine, στο Rifugio Dal Piaz και στο Rifugio Boz. Για τη Marmolada υπάρχουν τρεις παραλλαγές παράκαμψης.

E, EE, EEA: τι σημαίνουν πραγματικά

Είναι οι κωδικοί του Club Alpino Italiano, και δεν είναι διακοσμητικοί. Η λάθος επιλογή τους είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος να βρεθεί κανείς σε δύσκολη θέση.

• T — Τουριστική. Χωματόδρομοι και ευδιάκριτοι ημιονικοί δρόμοι, ήπιες κλίσεις, κανένα πρόβλημα προσανατολισμού.
• E — Πεζοπορική. Μονοπάτια και ίχνη, με πιθανά εύκολα, μη εκτεθειμένα περάσματα σε βράχο. Χρειάζονται προσανατολισμός και φυσική κατάσταση.
• EE — Έμπειροι πεζοπόροι. Δύσβατο ή ύπουλο έδαφος: απότομες χορταριασμένες πλαγιές, μικροί βράχοι, σάρες, εκτεθειμένα τμήματα, τραβέρσες, βραχώδεις κορνίζες. Σίγουρο βήμα και καθόλου ίλιγγος. Δεν περιλαμβάνει τις via ferrata.
• EEA — Έμπειροι πεζοπόροι με εξοπλισμό. Via ferrata με συρματόσχοινα, σκάλες και σιδερένιες βαθμίδες. Εδώ ο εξοπλισμός είναι υποχρεωτικός.

Για τα τμήματα EEA χρειάζονται ζώνη αναρρίχησης, κράνος, σετ via ferrata με αποσβεστήρα ενέργειας πιστοποιημένο CE EN 958, γάντια και άκαμπτες ορειβατικές μπότες. Και χρειάζονται πάνω απ’ όλα χέρια που ξέρουν τι να κάνουν: την πρώτη via ferrata δεν τη μαθαίνεις πάνω στην Alta Via, τη μαθαίνεις πριν, κατά προτίμηση με εκπαιδευτή.

Διανυκτέρευση σε καταφύγιο: πόσο κοστίζει και πώς κάνετε κράτηση

Το Club Alpino Italiano δημοσιεύει κάθε χρόνο τον τιμοκατάλογο ανώτατων τιμών για τα καταφύγια που του ανήκουν. Για το 2026 (εγκύκλιος CAI αρ. 15/2025 της 15ης Οκτωβρίου 2025) η σκέτη διανυκτέρευση κυμαίνεται από 30,00 ευρώ για τα μη μέλη στα καταφύγια κατηγορίας A/B έως 39,00 ευρώ στην κατηγορία E. Τα μέλη του CAI έχουν εγγυημένη ελάχιστη έκπτωση 20% στην ημιδιατροφή, που ανεβαίνει στο 30% για τους κάτω των 25 ετών.

Τρεις κανόνες που αξίζει να γνωρίζετε πριν ξεκινήσετε:

• Ο προσωπικός υπνόσακος-σεντόνι είναι υποχρεωτικός για τη διανυκτέρευση. Δεν είναι συμβουλή: είναι γραμμένο στην εγκύκλιο.
• Η σκέτη διανυκτέρευση επιτρέπεται για έως τρεις συνεχόμενες νύχτες.
• Η κατανάλωση δικού σας φαγητού κοστίζει 3 ευρώ για τα μη μέλη και είναι δωρεάν για τα μέλη.

Προσοχή σε μια διαδεδομένη παρανόηση: αυτά τα ανώτατα όρια ισχύουν για τα καταφύγια που ανήκουν στο CAI. Πολλά καταφύγια κατά μήκος των Alte Vie — μεταξύ άλλων τα Nuvolau, Città di Fiume, Lagazuoi — είναι ιδιωτικά και ορίζουν τις δικές τους τιμές. Πρέπει να τις ζητήσετε από το καθένα χωριστά.

Για κρατήσεις υπάρχει μια επίσημη πλατφόρμα του CAI, η prenotarifugi.cai.it, που επιτρέπει αναζήτηση ανά περιφέρεια και κράτηση πολλών διαδοχικών καταφυγίων κατά μήκος της ίδιας διαδρομής, μεταξύ των οποίων και αρκετά ιδιωτικά. Στην υψηλή περίοδο η κράτηση είναι στην πράξη απαραίτητη, και πολλοί διαχειριστές ανοίγουν τις αιτήσεις για το επόμενο καλοκαίρι ήδη από τον χειμώνα. Τυπικά όμως δεν πρόκειται για νομική υποχρέωση: είναι κανόνας του κάθε διαχειριστή.

Πώς να φτάσετε χωρίς αυτοκίνητο (και για το Lago di Braies πραγματικά συμφέρει)

Οι Alte Vie είναι από τα λίγα ταξίδια στο βουνό όπου το αυτοκίνητο είναι μπελάς: ξεκινάς από ένα σημείο και φτάνεις σε άλλο, μέρες αργότερα. Το τρένο λύνει το πρόβλημα από τη ρίζα.

Η γραμμή Πάντοβα – Montebelluna – Φέλτρε – Μπελούνο – Ponte nelle Alpi – Calalzo εξυπηρετεί όλες τις αφετηρίες και καταλήξεις στην περιοχή του Μπελούνο: τη Φέλτρε για τη n. 2 και τη n. 8, το Μπελούνο για τον τερματισμό της n. 1, το Longarone για τη n. 3, το Calalzo για τη n. 4 και τη n. 5. Το Bressanone, η Villabassa, το San Candido και το Sesto — οι βόρειες αφετηρίες — βρίσκονται στη σιδηροδρομική γραμμή της Val Pusteria, με αλλαγή στη Fortezza. Από το Calalzo και το Μπελούνο τα λεωφορεία Dolomitibus φτάνουν στις κοιλάδες: η γραμμή 9 συνδέει το Μπελούνο με το Calalzo κατά μήκος της κοιλάδας του Piave, η 30 πηγαίνει από το Calalzo στην Κορτίνα, η 17 ενώνει τη Φέλτρε με το Μπελούνο.

Μια πρακτική και επίκαιρη προειδοποίηση: το σιδηροδρομικό τμήμα Ponte nelle Alpi – Calalzo έχει επανειλημμένα επηρεαστεί από έργα αναβάθμισης, με αντικαταστατικά λεωφορεία. Πριν ξεκινήσετε, αξίζει να ελέγξετε την κυκλοφορία των τρένων.

Για το Lago di Braies, αφετηρία της n. 1, ο κανόνας άλλαξε: από 1η Ιουλίου έως 15 Σεπτεμβρίου η πρόσβαση με ιδιωτικό αυτοκίνητο μεταξύ 9 και 16 επιτρέπεται μόνο με ηλεκτρονική κράτηση ή άδεια διέλευσης, ενώ και τα τακτικά λεωφορεία 442 και 439 πρέπει να κλείνονται ηλεκτρονικά. Όποιος φτάνει με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν υπόκειται στους περιορισμούς. Από τις 16 Σεπτεμβρίου μένει μόνο η γραμμή 442, με εισιτήριο μέσα στο λεωφορείο.

Αν το θέμα σάς ενδιαφέρει πέρα από τις Alte Vie, το αναλύουμε εκτενώς στο Δολομίτες χωρίς υπερτουρισμό.

Ασφάλεια: ο σωστός αριθμός για να καλέσετε

Είναι η πιο σημαντική παράγραφος αυτής της σελίδας, και εκείνη στην οποία γίνονται τα περισσότερα λάθη.

Στην επαρχία του Μπελούνο, και σε όλο το Βένετο, η Ορειβατική Διάσωση υποδεικνύει έναν μόνο αριθμό: το 118. Είναι γραμμένο με τεράστια γράμματα στον ιστότοπο του CNSAS Veneto, που λειτουργεί όλο το εικοσιτετράωρο, όλο τον χρόνο, με περίπου 769 διασώστες. Ο Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης 112 δεν λειτουργεί ακόμη πλήρως στο Βένετο: η Περιφέρεια ενέκρινε το μοντέλο διακυβέρνησής του με απόφαση που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2025, αλλά η ενεργοποίηση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Στις Αυτόνομες Επαρχίες του Τρέντο και του Μπολτσάνο ισχύει αντίθετα το 112, σε πλήρη λειτουργία. Στις Alte Vie αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: τα σκέλη στο Νότιο Τιρόλο της n. 1, της n. 2, της n. 3, της n. 4 και της n. 5 υπάγονται στο 112· από την Κορτίνα και νοτιότερα βρίσκεστε στην επαρχία του Μπελούνο και ο πιο άμεσος δρόμος προς την Ορειβατική Διάσωση είναι το 118. Σε κάθε περίπτωση το 112 λειτουργεί πάντα, σε οποιοδήποτε δίκτυο GSM: αν έχετε αμφιβολία, καλείτε και η κλήση σας προωθείται.

Ενημερώσεις που πρέπει να γνωρίζετε πριν ξεκινήσετε

Τα βουνά αλλάζουν, και το καλοκαίρι του 2026 άλλαξαν αρκετά. Στις 11 Αυγούστου 2026 μια νέα κατάρρευση βράχων έπληξε τη βορειοδυτική πλευρά του Monte Pelmo, στον δήμο Borca di Cadore· η δημοτική απόφαση αρ. 16 της 10ης Αυγούστου 2026 έκλεισε τα μονοπάτια εκείνης της πλευράς «έως ότου δοθούν διαφορετικές και νεότερες οδηγίες». Δεν είναι δημόσια τεκμηριωμένο αν και κατά πόσο αυτό αγγίζει τη χάραξη της Alta Via n. 1 ανάμεσα στο Rifugio Città di Fiume και το Rifugio Venezia: πριν προγραμματίσετε εκείνα τα σκέλη, καλό είναι να ρωτήσετε απευθείας τον Δήμο Borca di Cadore, το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο ή την DMO Dolomiti.

Είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που μπορούμε να δώσουμε, και ισχύει κάθε χρόνο: η πιο επίκαιρη ενημέρωση είναι πάντα εκείνη του διαχειριστή του καταφυγίου. Ένα τηλεφώνημα πριν ξεκινήσετε αξίζει όσο δέκα οδηγοί.

Συχνές ερωτήσεις

Πόσες μέρες χρειάζονται για την Alta Via n. 1;

Τα επίσημα σκέλη είναι δώδεκα, αλλά οι περισσότεροι από όσους την περπατούν την ολοκληρώνουν σε επτά έως δέκα μέρες, ενώνοντας κάποια από αυτά. Η εκδοχή «του Μπελούνο», από το Passo Duran ως το Μπελούνο, γίνεται σε τέσσερις μέρες.

Ποια είναι η κατάλληλη περίοδος;

Ενδεικτικά από τα τέλη Ιουνίου ως τα τέλη Σεπτεμβρίου, όταν τα καταφύγια είναι ανοιχτά. Οι πηγές κυμαίνονται μεταξύ μέσων και τέλους Σεπτεμβρίου: εξαρτάται από τη χρονιά και από το χιόνι. Ο Σεπτέμβριος, αν κρατήσει ο καιρός, είναι ο καλύτερος μήνας: λιγότερος κόσμος, πεντακάθαρος αέρας, λάρικες που αρχίζουν να αλλάζουν χρώμα.

Μπορεί κανείς να κάνει μια Alta Via χωρίς εμπειρία σε via ferrata;

Ναι. Η n. 1 με τις παραλλαγές που αποφεύγουν τα εξοπλισμένα τμήματα, η n. 8 και η n. 9 δεν απαιτούν το κιτ. Η n. 4 και η n. 5 το απαιτούν, και αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.

Είναι σηματοδοτημένες οι Alte Vie;

Ναι, με τα λευκοκόκκινα σήματα του CAI και με τον αριθμό της Alta Via μέσα σε τρίγωνο. Στην Alta Via Dolomiti Bellunesi και σε ορισμένα τμήματα της n. 6 και της n. 7 η σήμανση αραιώνει: εκεί χρειάζονται χάρτης, πυξίδα και μυαλό.

Χρειάζεται να είστε μέλη του CAI;

Όχι, αλλά συμφέρει: η ελάχιστη έκπτωση 20% στην ημιδιατροφή, επί δέκα νύχτες, ξεπληρώνει με το παραπάνω τη συνδρομή.

Ένας διαφορετικός τρόπος να κοιτάξετε αυτά τα βουνά

Πριν από εξήντα χρόνια, στα γραφεία του CAI στο Μπελούνο, κάποιος είχε την ιδέα ότι μπορεί κανείς να διασχίσει τους Δολομίτες από βορρά προς νότο χωρίς να κατέβει ποτέ στον πάτο της κοιλάδας. Από τότε η Alta Via n. 1 έχει φέρει εδώ πάνω εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, και κατέληξε να γίνει θύμα της επιτυχίας της στο πρώτο μισό της διαδρομής.

Τα καλά νέα είναι ότι οι άλλες οκτώ υπάρχουν ακόμη, και ότι το δεύτερο μισό της n. 1 — εκείνο του Μπελούνο, εκείνο του Εθνικού Πάρκου, εκείνο που τελειώνει κάτω από τη Schiara — έμεινε όπως ήταν. Αρκεί να διαλέξετε.

Συνεχίστε την εξερεύνηση

• Όλες οι Alte Vie, μία προς μία
• Το Rifugio 7° Alpini, κάτω από τη νότια ορθοπλαγιά της Schiara
• Το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο
• Δολομίτες χωρίς υπερτουρισμό: τα λιγότερο πολυσύχναστα μέρη
• Δολομίτες του Μπελούνο: τι να δείτε
• Η ιστορία των Δολομιτών του Μπελούνο

Φωτογραφία εξωφύλλου: το Monte Civetta πάνω από τη λεκάνη του Rifugio Coldai, κατά μήκος της Alta Via n. 1. Φωτογραφία: Marco Pestarino, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.

Οι Alte Vie είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της πεζοπορίας εδώ, αλλά όχι το μόνο: ο πλήρης χάρτης των αθλημάτων βρίσκεται στη σελίδα αθλήματα στους Δολομίτες του Μπελούνο.