Το Rifugio 7° Alpini είναι το μπαλκόνι του Μπελούνο. Βρίσκεται στα 1.502 μέτρα, σε μια λεκάνη που ονομάζεται Pis Pilon, ακριβώς κάτω από τη νότια ορθοπλαγιά της Schiara: του ψηλότερου βουνού του Εθνικού Πάρκου Δολομιτών του Μπελούνο. Φτάνει κανείς εκεί με τα πόδια σε περίπου τρεις ώρες από το Case Bortot, ανεβαίνοντας την κοιλάδα του Ardo. Και φέρει αυτό το όνομα για έναν συγκεκριμένο λόγο, που έχει να κάνει με τους πεσόντες ενός συντάγματος, με επτακόσια τριάντα πέντε δρομολόγια μουλαριών και με ένα άρθρο που έγραψε ο Dino Buzzati στην Corriere della Sera τον Σεπτέμβριο του 1951.
Ο οδηγός αυτός συνδυάζει τα δύο: τις πρακτικές πληροφορίες που χρειάζεστε για να ανεβείτε πραγματικά — αφετηρία, μονοπάτι, υψομετρική διαφορά, χρόνοι, δυσκολία, εποχή — και την ιστορία που κάνει αυτό το καταφύγιο διαφορετικό από όλα τα άλλα των Δολομιτών.
Η πεζοπορία με μια ματιά
Από το Case Bortot στο Rifugio 7° Alpini
| Αφετηρία | Case Bortot, Bolzano Bellunese (Μπελούνο) – 694 μ. |
| Άφιξη | Rifugio 7° Alpini, θέση Pis Pilon |
| Υψόμετρο άφιξης | 1.502 μ. υψόμετρο |
| Υψομετρική διαφορά | περίπου 800–900 μ. ανάβαση |
| Χρόνος ανάβασης | 2 ώρες 30΄ – 3 ώρες |
| Δυσκολία | E – πεζοπορική |
| Μονοπάτι | CAI 501, κοιλάδα του Ardo |
| Προτεινόμενη περίοδος | από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο (το καταφύγιο είναι ανοιχτό το 2026 από τις 30 Μαΐου έως τις 27 Σεπτεμβρίου) |
Πού βρίσκεται το Rifugio 7° Alpini
Το καταφύγιο υψώνεται σε υψόμετρο 1.502 μέτρων, στη θέση Pis Pilon, στην επικράτεια του Δήμου Μπελούνο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Δολομιτών του Μπελούνο, μέσα στο Σύστημα 3 των Δολομιτών, Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, στους πρόποδες της νότιας ορθοπλαγιάς του συγκροτήματος της Schiara.
Είναι μια θέση που εξηγεί πολλά για τον χαρακτήρα του τόπου. Από το Μπελούνο η Schiara φαίνεται κάθε μέρα: είναι το βουνό του σπιτιού, εκείνο που κλείνει τη Valbelluna προς τα βόρεια. Το καταφύγιο βρίσκεται ακριβώς από κάτω της, σε μια χλοερή λεκάνη προστατευμένη από τις χειμερινές χιονοστιβάδες — μια θέση που δεν επιλέχθηκε τυχαία, όπως θα δούμε παρακάτω.
Αν θέλετε να εντάξετε αυτό το σκηνικό σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, έχουμε αφηγηθεί αλλού τη γεωλογική και ανθρώπινη ιστορία των Δολομιτών του Μπελούνο.
Το καταφύγιο ανήκει στο Τμήμα Μπελούνο του Club Alpino Italiano. Τη σεζόν 2026 τη διαχείριση έχουν αναλάβει η Chiara Dall’Armi και ο Fabrizio Gaspari.
Πώς θα φτάσετε από το Case Bortot: το μονοπάτι CAI 501
Η κανονική διαδρομή, αυτή που ακολουθεί η μεγάλη πλειονότητα των πεζοπόρων, ξεκινά από το Case Bortot, μια χούφτα σπίτια πάνω από το Bolzano Bellunese, οικισμό του Μπελούνο.
Με το αυτοκίνητο ως την αφετηρία
Από το Μπελούνο ακολουθείτε την κατεύθυνση προς Agordo και ανεβαίνετε στο Bolzano Bellunese· από εκεί ένας στενός δρόμος οδηγεί στο Case Bortot, όπου βρίσκεται το πάρκινγκ στην είσοδο της Val d’Ardo. Είναι το επίσημο σημείο εκκίνησης της διαδρομής, σε υψόμετρο περίπου 694 μέτρων, και ταυτόχρονα ο τερματισμός του τελευταίου σκέλους της Alta Via n.1.
Η διαδρομή
Παίρνετε το μονοπάτι CAI 501, που ανεβαίνει την κοιλάδα του Ardo μέσα στο δάσος. Δεν είναι μονότονο μονοπάτι: το ρέμα το διασχίζετε αρκετές φορές, και ο πυθμένας της κοιλάδας είναι ένας κατάλογος από μορφές διάβρωσης, μικρούς καταρράκτες και λάκκους που έχει σκάψει το νερό στον βράχο. Είναι μία από τις πιο «νερένιες» αναβάσεις των Δολομιτών του Μπελούνο, κι αυτό την κάνει υποφερτή ακόμη και τις ζεστές μέρες.
Μετά από περίπου τα δύο τρίτα της διαδρομής, το μονοπάτι αφήνει τον πυθμένα της κοιλάδας και αντιμετωπίζει το τμήμα που όλοι αποκαλούν «ο Γολγοθάς»: μια σειρά από απότομες, αλλεπάλληλες στροφές που σε βγάζουν έξω από το δάσος. Το όνομα είναι εύγλωττο και δικαιολογημένο — εδώ καταναλώνεται μεγάλο μέρος του κόπου της ημέρας. Έπειτα το έδαφος ανοίγει, εμφανίζεται η λεκάνη του Pis Pilon, και το καταφύγιο ξεπροβάλλει με την ορθοπλαγιά της Schiara στην πλάτη του.
Η παραλλαγή του Bus del Buson
Λίγο πάνω από το Case Bortot ξεκινά η κυκλική διαδρομή του Bus del Buson, ενός απολιθωμένου φαραγγιού που έσκαψε ο Ardo και αργότερα εγκατέλειψε. Απαιτεί περίπου 45 λεπτά παραπάνω και είναι, για όποιον έχει χρόνο, ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει: πρόκειται για μία από τις γεωλογικά πιο παράξενες γωνιές του Πάρκου και μπορεί να γίνει και ως σύντομη αυτόνομη πεζοπορία, χωρίς ανάβαση στο καταφύγιο.
Διαδρομή, χρόνος, υψομετρική διαφορά και δυσκολία
Από το πάρκινγκ του Case Bortot ως το καταφύγιο υπολογίζονται δυόμισι με τρεις ώρες πεζοπορίας. Για την υψομετρική διαφορά οι επίσημες πηγές δίνουν ελαφρώς διαφορετικούς αριθμούς: το Εθνικό Πάρκο αναφέρει 800 μέτρα, το ίδιο το καταφύγιο δηλώνει 900. Η διαφορά εξηγείται από τα συνεχή ανεβοκατεβάσματα στον πυθμένα της κοιλάδας, που προσθέτουν μέτρα πέρα από την απλή γεωμετρική διαφορά ανάμεσα στα 694 μ. της αφετηρίας και στα 1.502 μ. της άφιξης. Στην πράξη: λογαριάστε περίπου 900 μέτρα πραγματικής ανάβασης και δεν θα πέσετε έξω.
Η δυσκολία είναι E — πεζοπορική. Κανένα εξοπλισμένο τμήμα, καμία έκθεση στο κενό: χρειάζεται όμως φυσική κατάσταση, γιατί η ανάβαση είναι μακριά και ο τελικός Γολγοθάς σκληρός. Ορειβατικά μποτάκια με αυλακωτή σόλα, αρκετό νερό και προσοχή μετά τις βροχές, όταν οι διαβάσεις του ρέματος και οι βράχοι του πυθμένα γίνονται ολισθηροί.
Οι άλλες διαδρομές πρόσβασης
Το Case Bortot δεν είναι ο μόνος τρόπος να φτάσετε, αλλά είναι μακράν ο πιο απλός. Οι εναλλακτικές είναι απαιτητικές και θέλουν εμπειρία:
- Από ανατολικά — μονοπάτι CAI 505, από το Faè (έξοδος του αυτοκινητόδρομου A27, περιοχή Longarone) μέσα από το δάσος της Cajada: περίπου 700 μέτρα υψομετρική διαφορά, 3–3 ώρες και 30 λεπτά, δυσκολία EE.
- Από δυτικά — μονοπάτι CAI 502, από τη La Stanga di Sedico κατά μήκος της Val de Piero, μίας από τις πιο άγριες κοιλάδες του Πάρκου: περίπου 1.400 μέτρα υψομετρική διαφορά, 5 ώρες και 30 λεπτά / 6 ώρες, δυσκολία EEA.
- Από βόρεια — Alta Via n.1, σε κατάβαση από το Bivacco del Marmol μέσω της ferrata Piero Rossi: περίπου 800 μέτρα υψομετρική διαφορά σε κατάβαση, 3 ώρες, δυσκολία EEA (υποχρεωτικά ζώνη αναρρίχησης, κράνος και σετ via ferrata).
Schiara και Gusela del Vescovà: το τοπίο που ατενίζει κανείς από το καταφύγιο
Το τοπίο
Η Schiara και η Gusela del Vescovà
Η Schiara φτάνει τα 2.565 μέτρα και είναι η ψηλότερη κορυφή του Εθνικού Πάρκου Δολομιτών του Μπελούνο. Είναι ένα αυστηρό βουνό, πολύ κάθετο στη νότια πλευρά, και ακριβώς γι’ αυτό λιγότερο πολυσύχναστο σε σύγκριση με τα μεγάλα τουριστικά ονόματα των Δολομιτών: όποιος ανεβαίνει στο 7° Alpini βρίσκεται μπροστά σε μια ορθοπλαγιά που, από το καταφύγιο, γεμίζει τον ουρανό.
Στην κόψη, αποκομμένη από το υπόλοιπο βουνό, υψώνεται η Gusela del Vescovà. Είναι μια βραχώδης βελόνα ύψους μόλις σαράντα περίπου μέτρων, αλλά η καθαρότητα των γραμμών της και το κενό γύρω της την έχουν κάνει το κατεξοχήν σύμβολο του βουνού του Μπελούνο. Το όνομα προέρχεται από τη διάλεκτο: gusèla σημαίνει βελόνα. Τοπικά τη λένε και Pónta de Priéta, την πέτρα για το ακόνισμα των δρεπανιών.
Οι πρώτες απόπειρες ανάβασης, το 1909, έγιναν από αξιωματικούς των Alpini και απέτυχαν. Η κορυφή κατακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1913 από τον υπολοχαγό Arturo Andreoletti μαζί με τον Francesco Jori: ύψωσαν την ιταλική τρίχρωμη σημαία, και από κάτω το Μπελούνο κοιτούσε. Ακόμη και ο Dino Buzzati, με τα χρόνια, θέλησε να την ανεβεί.
Είναι αυτός ο συνδυασμός — μια τεράστια ορθοπλαγιά, μια βράχινη βελόνα αναγνωρίσιμη από χιλιόμετρα μακριά και μια πόλη που τις κοιτάζει κάθε μέρα — που κάνει τη Schiara και τη Gusela την εικόνα με την οποία οι κάτοικοι του Μπελούνο λένε «σπίτι».
Στη Gusela del Vescovà και στην ιστορία της έχουμε αφιερώσει ξεχωριστό άρθρο: La Gusèla del Vescovà.
Το Rifugio 7° Alpini και η Alta Via n.1
Η Alta Via n.1 των Δολομιτών είναι το πιο κλασικό από τα τρέκινγκ των Δολομιτών: 125 χιλιόμετρα σε 12 σκέλη, από τη λίμνη Braies στο Άλτο Άντιτζε ως το Μπελούνο. Τα τέσσερα τελευταία σκέλη εκτυλίσσονται μέσα στο Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο, από το Passo Duran και μετά, διασχίζοντας τα συγκροτήματα Tamer, Castello di Moschesin, Pramper, Talvena και τέλος Schiara.
Το Rifugio 7° Alpini είναι το τελευταίο καταφύγιο της Alta Via n.1: όποιος φτάνει εδώ από ψηλά έχει πίσω του μια γεμάτη εβδομάδα πεζοπορίας και μπροστά του μόνο την τελική κατάβαση της Val d’Ardo προς το Case Bortot και το Μπελούνο. Γι’ αυτό, για πολλούς πεζοπόρους από όλο τον κόσμο, το καταφύγιο έχει την αξία τερματισμού.
Προσοχή όμως: η είσοδος στην Alta Via 1 από βόρεια προς το καταφύγιο δεν είναι απλή πεζοπορία. Το προτελευταίο σκέλος κατεβαίνει από το Bivacco del Marmol μέσω της ferrata Piero Rossi και είναι βαθμολογημένο EEA. Όποιος θέλει απλώς να «δει το καταφύγιο», ας ανέβει από το Case Bortot.
Το καταφύγιο είναι επίσης σταθμός του μακρού τρέκινγκ Μόναχο–Βενετία (στα γερμανικά Traumpfad München–Venedig), όπου εμφανίζεται ανάμεσα στο εικοστό δεύτερο και στο εικοστό τρίτο σκέλος, λίγο πριν από την άφιξη στην πεδιάδα.
Γιατί λέγεται Rifugio 7° Alpini
Το όνομα δεν είναι διακοσμητικό. Το καταφύγιο είναι αφιερωμένο στους πεσόντες του 7ου Συντάγματος Alpini, του συντάγματος που ιστορικά συνδέεται με αυτή την επαρχία.
Το 7ο Σύνταγμα Alpini συγκροτήθηκε την 1η Αυγούστου 1887. Στη διάρκεια της ιστορίας του περιέλαβε τάγματα που φέρουν τα ονόματα αυτών των τόπων — Feltre, Belluno, Pieve di Cadore, Cadore, Gemona — και πέρασε από τη Λιβύη, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ελληνοαλβανικό μέτωπο και το 1943. Διαλύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1943 μετά την ανακωχή και ανασυγκροτήθηκε το 1953. Σήμερα το 7ο Σύνταγμα Alpini έχει την έδρα του ακριβώς στο Μπελούνο, στον στρατώνα «Salsa D’Angelo», και ανήκει στην Ταξιαρχία Alpini «Julia».
Ο δεσμός ανάμεσα στο σύνταγμα και στον τόπο, με λίγα λόγια, δεν ήταν ποτέ αφηρημένος: για γενιές οικογενειών του Μπελούνο το 7ο ήταν το σύνταγμα των γιων, των πατεράδων, των αδελφών. Το να αφιερωθεί σε εκείνους τους πεσόντες το καταφύγιο κάτω από τη Schiara σήμαινε να δοθεί ένα συλλογικό όνομα στο βουνό του σπιτιού.
Υπάρχει και μια πολύ πρακτική πλευρά. Όπως αφηγήθηκε ο Dino Buzzati το 1951, επί τριάντα χρόνια συζητούσαν να χτίσουν ένα καταφύγιο στη Schiara χωρίς να τα καταφέρνουν ποτέ. Ήταν η απόφαση να αφιερωθεί στους πεσόντες του 7ου Alpini που ξεμπλόκαρε τη χρηματοδότηση και έβαλε μπροστά το εργοτάξιο. Χωρίς εκείνο το όνομα, κατά πάσα πιθανότητα, το καταφύγιο δεν θα υπήρχε.
Η κατασκευή του καταφυγίου: ένα εργοτάξιο στα 1.500 μέτρα
Το σημείο το εντόπισε ο ορειβάτης από το Μπελούνο Chino Viel κοντά στην παλιά Casera del Pis Pilón: αρκετά κοντά στις ορθοπλαγιές για να εξυπηρετεί τους ορειβάτες, αλλά προφυλαγμένο από τις χειμερινές χιονοστιβάδες. Είναι μια επιλογή που, εβδομήντα χρόνια μετά, αποδείχθηκε σωστή.
Οι εργασίες ανατέθηκαν στην επιχείρηση των Teobaldo και Giuseppe Bortoluzzi, με κόστος 3.800.000 λιρέτες. Η κατασκευή του κτιρίου ολοκληρώθηκε στα τέλη Αυγούστου του 1950· τα φινιρίσματα και οι εσωτερικές εγκαταστάσεις — έργο της επιχείρησης του ορειβάτη Attilio Tissi — απασχόλησαν τους επόμενους μήνες. Τα εγκαίνια έγιναν τον Σεπτέμβριο του 1951.
Με τα χρόνια το καταφύγιο μεγάλωσε: το 1952 προστέθηκε δίπλα του ένα παρεκκλήσι, και το 1969 άνοιξε ένα πέτρινο μπιβουάκ για όσους φτάνουν εκτός σεζόν. Σήμερα η δομή διαθέτει περίπου πενήντα κρεβάτια σε κοιτώνες από τέσσερα έως εννέα άτομα, με ζεστά ντους και κουζίνα βασισμένη σε τοπικά προϊόντα.
Το εγχείρημα
Ένα καταφύγιο χτισμένο με τη βοήθεια των μουλαριών
δρομολόγια με μουλάρια
| Δρομολόγια με μουλάρια | 735 |
| Ώρες ανθρώπινης εργασίας | 1.440 |
| Μεταφορές στην πλάτη | 120 |
| Κόστος του έργου | 3.800.000 λιρέτες |
| Ολοκλήρωση κατασκευής | Αύγουστος 1950 – εγκαίνια Σεπτέμβριος 1951 |
Στο εγχείρημα συμμετείχαν και στρατιωτικοί: οι πυροβολητές της 23ης Πυροβολαρχίας της Μοίρας Belluno και οι Alpini του 8ου Συντάγματος του Tolmezzo, που διέθεσαν άνδρες και ζώα φόρτου. Το 1950 δεν υπήρχαν ελικόπτερα για τα καταφύγια: ό,τι βλέπει κανείς σήμερα εδώ πάνω — τοίχοι, στέγη, ράντζα, σόμπες — ανέβηκε στο σαμάρι ενός μουλαριού ή στους ώμους κάποιου.
Τα μουλάρια και το βουνό: τι σήμαινε να χτίσεις εδώ πάνω
Αξίζει να σταθούμε για λίγο σε αυτούς τους αριθμούς, γιατί λένε κάτι που σήμερα δυσκολευόμαστε να φανταστούμε.
Το 1950 δεν υπήρχε τίποτα από όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα στο βουνό: ούτε ελικόπτερα για τον ανεφοδιασμό των καταφυγίων, ούτε σύγχρονοι εναέριοι μεταφορείς, ούτε δρόμοι εξυπηρέτησης ως εκεί ψηλά. Για να ανέβουν στα 1.502 μέτρα τσιμέντο, ασβέστης, ξυλεία, κουφώματα, λαμαρίνες, ράντζα και σόμπες υπήρχε μία μόνο διαθέσιμη τεχνολογία — το μουλάρι — και μία μόνο εναλλακτική όταν το μουλάρι δεν περνούσε: η πλάτη ενός ανθρώπου.
Το μουλάρι ήταν για δεκαετίες το πραγματικό μέσο μεταφοράς των στρατευμάτων Alpini. Γερό, υπομονετικό, ικανό να κουβαλά πάνω από εκατό κιλά σε μονοπάτια όπου κανένα όχημα δεν φτάνει, σταθερό στο πάτημα σε ασταθές έδαφος. Κάθε ανάβαση στο 7° Alpini κρατούσε ώρες, και κάθε φορτίο ήταν περιορισμένο: εξ ου και τα 735 δρομολόγια. Όχι ένας συμβολικός αριθμός — μια πραγματική καταμέτρηση, κρατημένη δρομολόγιο προς δρομολόγιο.
Κι εκεί όπου το μονοπάτι ήταν πολύ στενό ή πολύ απότομο για να περάσει ένα φορτωμένο ζώο, έμεναν οι ώμοι: 120 μεταφορές στην πλάτη, δηλαδή 120 φορές που κάποιος φορτώθηκε ένα βάρος και ανέβηκε τη Val d’Ardo με τα πόδια.
Όταν φτάνετε στο καταφύγιο μετά από τρεις ώρες περπάτημα, με το σακίδιο της ημέρας, αξίζει να έχετε στο μυαλό σας αυτή την αναλογία. Η ίδια ανάβαση, 735 φορές, με εκατό κιλά στο σαμάρι.
Ο σύλλογος Gruppo Alpini “Gen. Pietro Zaglio” di Salce έχει ανασυνθέσει λεπτομερώς αυτή την ιστορία, από τα πρακτικά του εργοταξίου ως τα ονόματα όσων ανέβηκαν με τα ζώα φόρτου: η εκπληκτική ιστορία του καταφυγίου που έχτισαν άνθρωποι και μουλάρια.
Ο Dino Buzzati και το Rifugio 7° Alpini
Ο Dino Buzzati (1906–1972) καταγόταν από το Μπελούνο — γεννήθηκε στο San Pellegrino, στις παρυφές της πόλης — και η Schiara ήταν το βουνό της διαμόρφωσής του: την κοιτούσε από παιδί, την ανέβηκε, την έβαλε στα γραπτά και στα σχέδιά του. Τα λογοτεχνικά του βουνά, ακόμη και τα φανταστικά που περιβάλλουν το Οχυρό Bastiani στο Deserto dei Tartari, έχουν πολλά από τις ορθοπλαγιές του Μπελούνο.
Τον Σεπτέμβριο του 1951 ο Buzzati κάλυψε τα εγκαίνια του καταφυγίου ως ειδικός απεσταλμένος της Corriere della Sera. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1951 με έναν τίτλο που έμεινε: «Non parlava inutilmente il vecchio generale degli alpini».
Από εκείνο το κείμενο προέρχεται η πιο συχνά παρατιθέμενη μαρτυρία για τη γέννηση του καταφυγίου: τριάντα χρόνια άκαρπων συζητήσεων, και ύστερα η στροφή, όταν αποφασίστηκε να αφιερωθεί στους πεσόντες του 7ου Alpini. Ο Buzzati, που γνώριζε καλά τόσο το βουνό όσο και τη ρητορική που ενίοτε το συνοδεύει, αφηγήθηκε το επεισόδιο με την προσοχή εκείνου που ξέρει να ξεχωρίζει τα κούφια λόγια από εκείνα που παράγουν κάτι.
Το να ανεβαίνει κανείς σήμερα στο 7° Alpini σημαίνει και αυτό: να περπατά μέσα σε ένα τοπίο που ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς συγγραφείς του 20ού αιώνα θεωρούσε σπίτι του.
Πότε να πάτε και πρακτικές συμβουλές
Το καταφύγιο είναι ανοιχτό την καλοκαιρινή περίοδο: το 2026 από τις 30 Μαΐου έως τις 27 Σεπτεμβρίου. Η καλύτερη περίοδος για την πεζοπορία είναι από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο· στην αρχή της σεζόν μπορεί να υπάρχουν χιονισμένα σημεία στο ψηλότερο τμήμα, ενώ ο Σεπτέμβριος προσφέρει συνήθως τις πιο καθαρές μέρες και τα ωραιότερα χρώματα στο δάσος της Val d’Ardo.
- Κάνετε πάντα κράτηση αν σκοπεύετε να διανυκτερεύσετε, ιδίως τα Σαββατοκύριακα του Ιουλίου και του Αυγούστου και στις περιόδους μέγιστης κίνησης στην Alta Via 1. Τηλέφωνο: 0437 941631 (εποχικό), 340 0016896 / 347 8801913· e-mail infosettimoalpini@gmail.com.
- Νερό: ο πυθμένας της κοιλάδας του Ardo έχει άφθονο νερό, αλλά μην υπολογίζετε σε ασφαλείς πηγές κατά μήκος του Γολγοθά. Ξεκινήστε με τουλάχιστον ενάμισι λίτρο ο καθένας.
- Μετά τη βροχή οι διαβάσεις του ρέματος και οι λείοι βράχοι του πυθμένα γίνονται ολισθηροί: σκεφτείτε να αναβάλετε την εκδρομή αν έχουν προηγηθεί έντονες καταιγίδες τις προηγούμενες ώρες.
- Με παιδιά: η πλήρης διαδρομή είναι μεγάλη για μικρά ποδαράκια. Εναλλακτικά, η κυκλική διαδρομή του Bus del Buson από το Case Bortot είναι μια σύντομη, σκιερή και εντυπωσιακή εκδρομή.
- Για συνδυασμό: αν σχεδιάζετε πρόγραμμα πολλών ημερών, θα βρείτε κι άλλες ιδέες ανάμεσα στις δέκα καλοκαιρινές εμπειρίες στους Δολομίτες και στις λίμνες των Δολομιτών του Μπελούνο.
- Βρισκόμαστε σε Εθνικό Πάρκο: δεν μαζεύουμε λουλούδια ούτε ορυκτά, δεν βγαίνουμε από τα μονοπάτια, τα σκυλιά κρατιούνται με λουρί και τα σκουπίδια τα κατεβάζουμε μαζί μας.
- Via ferrata: οι Zacchi, Berti και Piero Rossi ξεκινούν από εδώ αλλά είναι διαδρομές EEA, με εκτεθειμένα περάσματα και μια κλασική κυκλική διαδρομή 10–11 ωρών. Χρειάζονται πλήρης εξοπλισμός, τεχνική κατάρτιση και φυσική κατάσταση. Το καταφύγιο προσφέρει υπηρεσία ορειβατικού οδηγού και ενοικίαση εξοπλισμού.
Γιατί αυτός ο τόπος αφηγείται το Μπελούνο
Υπάρχουν καταφύγια πιο διάσημα, πιο φωτογραφημένα, πιο εύκολα προσβάσιμα. Λίγα όμως αφηγούνται μια πόλη όπως το 7° Alpini αφηγείται το Μπελούνο.
Είναι το βουνό που οι κάτοικοι του Μπελούνο βλέπουν από το παράθυρο. Είναι η βραχώδης βελόνα που έγινε σύμβολο της πόλης. Είναι το όνομα ενός συντάγματος που πήρε μακριά γενιές νέων και τους επέστρεψε — όχι όλους. Είναι τα μουλάρια, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο αυτή η κοιλάδα έχτιζε τα πράγματά της όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Είναι ο συγγραφέας που από εδώ άντλησε μια ιδέα για το βουνό και την αναμονή, η οποία έκανε έπειτα τον γύρο του κόσμου. Και είναι το γεγονός, καθόλου ρητορικό, ότι αυτό που το κρατά όρθιο ακόμη και σήμερα είναι ένα τμήμα του CAI από εθελοντές.
Υπάρχει, τέλος, μια αρετή που σήμερα μετρά πολύ: εδώ δεν υπάρχει πολυκοσμία. Το 7° Alpini είναι από εκείνα τα μέρη που επιτρέπουν ακόμη να ζήσει κανείς τους Δολομίτες χωρίς υπερτουρισμό, και αξίζει μια θέση δίπλα στα άλλα μέρη των Δολομιτών του Μπελούνο που πρέπει να δείτε τουλάχιστον μία φορά.
Δεν είναι ένα καταφύγιο-καρτ ποστάλ. Είναι ένα καταφύγιο που εξηγεί έναν τόπο. Και είναι, ίσως, ο καλύτερος λόγος για να ξεκινήσετε με τα πόδια από το Case Bortot ένα καλοκαιρινό πρωινό.
Συχνές ερωτήσεις για το Rifugio 7° Alpini
Πού βρίσκεται το Rifugio 7° Alpini;
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.502 μέτρων στη θέση Pis Pilon, στον Δήμο Μπελούνο, στους πρόποδες της νότιας ορθοπλαγιάς της Schiara, μέσα στο Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο.
Πώς φτάνει κανείς στο Rifugio 7° Alpini;
Η κανονική διαδρομή ξεκινά από το Case Bortot, πάνω από το Bolzano Bellunese (οικισμό του Μπελούνο), και ακολουθεί το μονοπάτι CAI 501 κατά μήκος της κοιλάδας του Ardo. Υπάρχουν επίσης προσβάσεις από το μονοπάτι 505 (από Faè/Longarone, μέσω Cajada) και από το 502 (από La Stanga, μέσω Val de Piero), και οι δύο πιο απαιτητικές.
Πόσος χρόνος χρειάζεται από το Case Bortot;
Από δυόμισι έως τρεις ώρες ανάβασης για έναν προπονημένο πεζοπόρο, συν τον χρόνο των στάσεων. Για την κατάβαση υπολογίζονται συνήθως δύο με δυόμισι ώρες.
Ποια είναι η υψομετρική διαφορά;
Περίπου 800 μέτρα σύμφωνα με το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο, περίπου 900 σύμφωνα με το καταφύγιο. Η αφετηρία είναι στα 694 μέτρα, η άφιξη στα 1.502: τα ανεβοκατεβάσματα στον πυθμένα της κοιλάδας εξηγούν τη διαφορά.
Είναι δύσκολη πεζοπορία;
Η δυσκολία είναι E (πεζοπορική): δεν υπάρχουν εξοπλισμένα τμήματα ούτε εκτεθειμένα περάσματα, αλλά η ανάβαση είναι μακριά και το τελικό τμήμα, ο λεγόμενος «Γολγοθάς», είναι απότομο. Χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση και κατάλληλα παπούτσια.
Γιατί λέγεται Rifugio 7° Alpini;
Επειδή είναι αφιερωμένο στους πεσόντες του 7ου Συντάγματος Alpini, που συγκροτήθηκε το 1887 και σήμερα σταθμεύει ακριβώς στο Μπελούνο. Ήταν η απόφαση να αφιερωθεί σε εκείνους τους πεσόντες που ξεμπλόκαρε, μεταπολεμικά, τη χρηματοδότηση που χρειαζόταν για να χτιστεί.
Πότε είναι ανοιχτό το καταφύγιο;
Την καλοκαιρινή περίοδο: το 2026 από τις 30 Μαΐου έως τις 27 Σεπτεμβρίου. Εκτός σεζόν παραμένει διαθέσιμο το πέτρινο μπιβουάκ που άνοιξε το 1969.
Είναι το Rifugio 7° Alpini μέρος της Alta Via 1;
Ναι: είναι το τελευταίο καταφύγιο της Alta Via n.1 των Δολομιτών, του τρέκινγκ 125 χιλιομέτρων και 12 σκελών που συνδέει τη λίμνη Braies με το Μπελούνο. Είναι επίσης σταθμός του τρέκινγκ Μόναχο–Βενετία.
Μπορούν να ανέβουν και παιδιά;
Η πλήρης διαδρομή απαιτεί αντοχή και δεν είναι κατάλληλη για πολύ μικρά παιδιά. Μια καλή εναλλακτική από το Case Bortot είναι η κυκλική διαδρομή του Bus del Buson, σύντομη, σκιερή και πολύ θεαματική.
Φωτογραφία εξωφύλλου: το Rifugio 7° Alpini μπροστά στη νότια ορθοπλαγιά της Schiara — φωτογραφία BjoeMu, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0. Όλες οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου προέρχονται από τα Wikimedia Commons και χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τις αντίστοιχες άδειες, που αναφέρονται στις λεζάντες.
Το CAI 501 είναι το κλασικό παράδειγμα απαιτητικής ημερήσιας πεζοπορίας. Οι άλλες δυσκολίες, και τα άλλα αθλήματα, βρίσκονται στον οδηγό για τις υπαίθριες δραστηριότητες στους Δολομίτες του Μπελούνο.
