Belluno, stolica prowincji, leży na cyplu nad rzeką Piawą, która wraz ze swoim dopływem, potokiem Ardo, dzieli miasto na trzy części: na północnym zachodzie przysiółki Mussoi, Mier, Sois, Bes i Salce, na północnym wschodzie Cavarzano z osiedlami Baldenich, Nogarè, Cusighe i Fiammoi, a na południu, po lewej stronie Piawy, niewielkie skupiska Castion, Visome, Faverga, Caleipo i okolice.
Wspaniałe, słoneczne położenie i niewielkie rozmiary miasteczka czynią z niego idealny cel krótkiej wycieczki, którą łatwo i szybko odbyć pieszo: na zwiedzenie centrum Belluno i jego najbardziej charakterystycznych miejsc potrzeba około dwóch godzin.
Choć nie ma tu wielu spektakularnych atrakcji, to małe miasto emanuje nadzwyczajną atmosferą i zasługuje na wizytę.
Zwiedzanie Belluno zaczynamy od Piazza dei Martiri, wspaniałego salonu mieszkańców, starego i lubianego „campedèl”, o renesansowym charakterze, ze słynnym „listòn”, czyli deptakiem pod podcieniami biegnącymi wzdłuż północnej pierzei placu, wśród historycznych kawiarni i ogrodów miejskich, z fontanną pośrodku.
Główna ulica starego miasta, via Mezzaterra, jest zamknięta od północy i południa dwiema dawnymi bramami: Porta Dojona i Porta Rugo. Między nimi rozciąga się serce renesansowego miasta oraz urzekający Piazza delle Erbe. Otoczony z czterech stron słynnymi podcieniami, znany jest także jako Piazza del Mercato i stanowi najstarsze jądro miasta, sięgające epoki rzymskiej. Pośrodku stoi fontanna, najstarsza z wielu w mieście, poświęcona świętemu Lucanowi.
Wśród renesansowych pałaców Piazza delle Erbe, zachwycających bez wyjątku, wyróżnia się ten, w którym mieścił się Monte di Pietà. Obok niego, dokładnie pod arkadą, znajduje się wejście do niewielkiego kościoła Chiesa del Monte, poświęconego Najświętszej Marii Pannie Zdrowia. Rama otaczająca wizerunek Madonny jest dziełem Andrei Brustolona (Belluno, 20 lipca 1662 – Belluno, 25 października 1732), miejscowego artysty, który wykonał również fotel Prezydenta Republiki.
Podcieniowymi uliczkami i placykami, gdzie styl wenecki przeplata się z renesansowym, łatwo dojść do Piazza Duomo, z katedrą Santa Maria Assunta. Po przeciwnej stronie placu wznosi się wspaniały Palazzo dei Rettori (siedziba prefektury) i dawna Torre Civica.
Katedra Santa Maria Assunta pochodzi z XVI wieku i przechowuje dzieła ważnych artystów, takich jak Schiavone i Sebastiano Ricci.
Podsumowując: stolica Dolomitów zasługuje na wizytę, zarówno ze względu na historię, którą przechowuje, jak i na nieskażony krajobraz, w którym leży.