Πάνω από 31.000 εκτάρια δάση, δολομιτικά τείχη και άγριες κοιλάδες στις πύλες του Μπελούνο και της Φέλτρε: το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο είναι μία από τις πιο πολύτιμες φυσικές περιοχές των Δολομιτών και σήμερα επίσης μνημείο της UNESCO.
Ένα πάρκο που γεννήθηκε για να προστατεύσει την καρδιά των Δολομιτών του Μπελούνο
Το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο ιδρύθηκε με υπουργική απόφαση στις 20 Απριλίου 1990, ενώ ο Φορέας Διαχείρισης του Πάρκου συστάθηκε το 1993. Το 2008 τα αρχικά όρια, που είχαν χαραχτεί σε ελάχιστα λεπτομερείς χάρτες, επαναπροσδιορίστηκαν με νέο διάταγμα βασισμένο σε ακριβέστερους χάρτες, ώστε τα όρια του Πάρκου να ακολουθούν πιστότερα την πραγματική μορφολογία του εδάφους.
Εκτείνεται σε περισσότερα από 31.000 εκτάρια εξ ολοκλήρου μέσα στην επαρχία του Μπελούνο, ανάμεσα στον ποταμό Cismon στα δυτικά και τον Πιάβε στα ανατολικά, και αγγίζει την επικράτεια 15 δήμων: Μπελούνο, Φέλτρε, Pedavena, Sovramonte, Cesiomaggiore, San Gregorio nelle Alpi, Santa Giustina, Sospirolo, Sedico, Ponte nelle Alpi, Longarone, Val di Zoldo, La Valle Agordina, Rivamonte Agordino και Gosaldo. Στο εσωτερικό του, οκτώ κρατικά φυσικά καταφύγια (ανάμεσά τους τα Vette Feltrine, Piani Eterni-Errera-Val Falcina, Monti del Sole και Schiara Occidentale) καλύπτουν μόνα τους περίπου 16.000 εκτάρια και ανήκουν στο δίκτυο βιογενετικών αποθεμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ένας τόπος από κορυφές, κοιλάδες και κρυμμένα νερά
Στο τοπίο του Πάρκου δεσπόζουν μερικοί από τους πιο συναρπαστικούς ορεινούς όγκους των Προάλπεων και των Δολομιτών του Μπελούνο: οι Vette Feltrine, η ομάδα του Cimonega, το Pizzocco, τα Monti del Sole και, πάνω απ’ όλα, η Schiara, που με τα 2.565 μέτρα της είναι η ψηλότερη κορυφή της προστατευόμενης περιοχής και ένα από τα σύμβολα του τοπίου του Μπελούνο, ορατή ακόμη και από την ίδια την πόλη.
Δάση οξιάς, ελάτης και λάρικας, αλπικά λιβάδια, βραχώδη τείχη και σχεδόν απρόσιτα περιβάλλοντα συνυπάρχουν με παγετώδεις κοιλάδες μεγάλης γοητείας, όπως η Val Canzoi με τη λίμνη Stua, και τα απομακρυσμένα Piani Eterni, μία από τις πιο άγριες και λιγότερο πολυσύχναστες γωνιές ολόκληρου του Πάρκου. Δεν λείπουν και γεωλογικά παράδοξα όπως τα Cadini del Brenton, ένα σύστημα από κοιλώματα που έχει σκάψει το νερό στον ασβεστόλιθο, προσβάσιμα με σύντομο περίπατο από έναν κοντινό βοτανικό κήπο.
🦌 Ένα μωσαϊκό άγριας ζωής
Στο Πάρκο έχουν καταγραφεί 56 είδη θηλαστικών, 26 από τα οποία προστατεύονται από την Οδηγία για τους Οικοτόπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και 16 ολόκληρα είδη νυχτερίδων. Αγριοκάτσικα, ελάφια και ζαρκάδια κατοικούν σε δάση και λιβάδια, ενώ μαρμότες, ερμίνες, κουνάβια και ασβοί ζωντανεύουν τις ψηλότερες πλαγιές. Τα τελευταία χρόνια έχουν επιστρέψει μόνιμα και ο λύκος και ο λύγκας, ενώ από το 2014 έχει διαπιστωθεί η παρουσία της σπάνιας αγριόγατας.
Στον ουρανό του Πάρκου κυριαρχεί ο χρυσαετός, όμως ανάμεσα στις κορυφές πετούν επίσης μπούφοι, μαύροι δρυοκολάπτες, αγριόκουρκοι και αγριόκοτες, είδος ιδιαίτερα απειλούμενο. Στα ρέματα και ανάμεσα στα αμφίβια των υψομέτρων συναντά κανείς αλπικούς τρίτωνες, στικτές σαλαμάνδρες και την οχιά με το κέρατο, χαρακτηριστική των ηλιόλουστων βραχωδών περιοχών.
🏔️ Μια κληρονομιά αναγνωρισμένη από την UNESCO
Το 2009 το Πάρκο εντάχθηκε στον σειριακό χώρο Δολομίτες UNESCO, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ως τμήμα του συστήματος «Pale di San Martino – San Lucano – Dolomiti Bellunesi – Vette Feltrine». Μια αναγνώριση που επιβραβεύει όχι μόνο την αξία του τοπίου και της γεωλογίας της περιοχής, αλλά και τον εξαιρετικό βοτανικό της πλούτο: πάνω από 1.400 είδη αγγειοφύτων έχουν καταγραφεί, ανάμεσά τους η καμπανούλα του Moretti (Campanula morettiana), ενδημικό λουλούδι των Δολομιτών που επιλέχθηκε ως σύμβολο του Πάρκου.
Τα οκτώ κρατικά φυσικά καταφύγια που είναι διάσπαρτα στην προστατευόμενη περιοχή φυλάσσουν τα πιο ανέγγιχτα και δυσπρόσιτα περιβάλλοντα, αληθινά εργαστήρια βιοποικιλότητας στην καρδιά των Προάλπεων του Μπελούνο.
🥾 Τρία μέρη που δεν πρέπει να χάσετε
Η Val Canzoi και η Lago della Stua, στον δήμο Cesiomaggiore, είναι η πιο πολυσύχναστη πύλη εισόδου στο Πάρκο: μια τιρκουάζ λίμνη περιτριγυρισμένη από δασωμένες πλαγιές, αφετηρία για πεζοπορίες προς τα Piani Eterni.
Τα Cadini del Brenton, στο Sospirolo, είναι μια διαδοχή από κοιλώματα και λιμνούλες που έχει σκάψει ο χείμαρρος στον ασβεστόλιθο και επισκέπτεται κανείς με έναν σύντομο και γοητευτικό περίπατο δίπλα στον βοτανικό κήπο του Πάρκου.
Τα Piani Eterni, από τα πιο άγρια οροπέδια των Δολομιτών του Μπελούνο, προσφέρουν ένα σχεδόν σεληνιακό τοπίο από δολίνες και αλπικά λιβάδια, βασίλειο του αγριοκάτσικου και του χρυσαετού, μακριά από τις πολυπατημένες διαδρομές.
Πώς να επισκεφθείτε το Πάρκο
Το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο διαθέτει για τους επισκέπτες ένα δίκτυο σημείων πληροφόρησης, χώρων ανάπαυσης και κέντρων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης σε όλη την περιοχή: από το σημείο πληροφόρησης του Pian d’Avena, στην Pedavena, έως τα κέντρα του Candaten (Sedico) και του Pian Falcina (Sospirolo), αλλά και το Museo Naturalistico Dolomiti Bellunesi στο Μπελούνο και το Museo Etnografico della Provincia di Belluno στο Cesiomaggiore. Ενημερωμένες πληροφορίες για μονοπάτια, ωράρια και δραστηριότητες θα βρείτε στον επίσημο ιστότοπο του Φορέα του Πάρκου.
Όποιος αγαπά το βουνό μπορεί να διασχίσει το δίκτυο μονοπατιών που περνά μέσα από δάση και μεγάλα υψόμετρα, ενώ όποιος προτιμά το ποδήλατο βρίσκει, στις παρυφές του Πάρκου, διαδρομές όπως εκείνη του Croce d’Aune, στις Vette Feltrine — το διάσελο όπου, το 1927, γεννήθηκε η έμπνευση του Tullio Campagnolo που θα έφερνε επανάσταση στην παγκόσμια ποδηλασία.
Μια κληρονομιά που ανακαλύπτεις βήμα βήμα
Το Εθνικό Πάρκο Δολομιτών του Μπελούνο είναι πολύ περισσότερα από ένα όριο πάνω σε έναν χάρτη: είναι η σύνοψη τριάντα χρόνων προστασίας ενός μοναδικού τόπου, όπου φύση, γεωλογία και ανθρώπινη ιστορία διαπλέκονται. Για να εμβαθύνετε στον δεσμό ανάμεσα σε αυτά τα βουνά και την ιστορία της περιοχής, μπορείτε να διαβάσετε και τα άρθρα μας για την Ιστορία των Δολομιτών του Μπελούνο και για τα 15 μέρη που αξίζει να δείτε στους Δολομίτες του Μπελούνο, ή να ανακαλύψετε μερικές λιγότερο πολυσύχναστες γωνιές στη διαδρομή μας Δολομίτες χωρίς υπερτουρισμό.
Πηγές: Ente Parco Nazionale Dolomiti Bellunesi και Wikipedia.
