Λίγο πέρα από τα όρια ανάμεσα στις επαρχίες του Μπελούνο και του Τρεβίζο, η βενετική κωμόπολη Serravalle ανοίγει την κοιλάδα Val Lapisina προς το Alpago και τις Προάλπεις του Μπελούνο: ένας σταθμός τέχνης και ιστορίας για όσους φτάνουν στους Δολομίτες από τον νότο.
Μια γεωγραφική διευκρίνιση: η Serravalle είναι η παλιά βόρεια συνοικία του Βιττόριο Βένετο, στην επαρχία του Τρεβίζο και όχι του Μπελούνο. Την αναφέρουμε εδώ επειδή, μέσω της κοιλάδας Val Lapisina και του περάσματος Fadalto, είναι το πιο φυσικό σημείο διέλευσης ανάμεσα στην περιοχή του Μπελούνο και σε αυτό το σημαντικό κέντρο βενετικής τέχνης.
Από τους Ντα Καμίνο στη Γαληνοτάτη
Η Serravalle γεννήθηκε στη ρωμαϊκή εποχή ως στρατιωτικό φυλάκιο που έλεγχε την κοιλάδα Val Lapisina, στον δρόμο προς τις Άλπεις. Το 951 ο αυτοκράτορας Όθων Α΄ απένειμε στον επίσκοπο της Τσένεντα τον τίτλο του κόμη, εγκαινιάζοντας μια μακρά κοσμική κυριαρχία της επισκοπής στην περιοχή. Από το 1154 έως το 1335 το φέουδο κυβερνήθηκε από τον οίκο των Ντα Καμίνο, ο οποίος το 1226 έχτισε νέο τείχος, ευνοώντας την επέκταση του οικισμού. Το 1337 η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε οριστικά το φέουδο, δίνοντας νέα οικονομική και βιοτεχνική ώθηση στην κωμόπολη, η οποία διατηρεί ακόμη και σήμερα την όψη που απέκτησε τον 15ο και 16ο αιώνα υπό τη Γαληνοτάτη.
Στις 22 Νοεμβρίου 1866, με παραχώρηση του Βίκτωρος Εμμανουήλ Β΄, η Serravalle ενώθηκε με τη γειτονική Τσένεντα, σχηματίζοντας το σημερινό Βιττόριο Βένετο.
Ο καθεδρικός ναός και το Κάστρο του Σαν Μαρτίνο
Το κυριότερο μνημείο της κωμόπολης είναι ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία Νόβα, χτισμένος τον 14ο αιώνα και ανοικοδομημένος το 1776, που φυλάσσει στην κύρια Αγία Τράπεζα έναν πίνακα του Τιτσιάνο Βετσέλιο με την Παναγία και το Βρέφος εν δόξη και τους αγίους Ανδρέα και Πέτρο. Πάνω από τον οικισμό δεσπόζει το Κάστρο του Σαν Μαρτίνο, ή Επισκοπικό Κάστρο, πανάρχαιης προέλευσης, που καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε πολλές φορές μέσα στους αιώνες· παραμένει έδρα του επισκόπου και είναι επισκέψιμο την πρώτη Κυριακή του μήνα.
Η Πλατεία Φλαμίνιο και η Λότζια Σερραβαλλέζε
Η πολιτική καρδιά της κωμόπολης είναι η Πλατεία Μαρκαντόνιο Φλαμίνιο, που αναδιαμορφώθηκε τον 16ο αιώνα με λιθόστρωτο από πέτρα της Ίστριας και περιβάλλεται από αναγεννησιακά μέγαρα και στοές. Εδώ βλέπει η Λότζια Σερραβαλλέζε, ανοικοδομημένη μεταξύ 1462 και 1476, άλλοτε έδρα της δημοτικής διοίκησης, που σήμερα στεγάζει το Μουσείο του Τσενεντέζε με ρωμαϊκά και μεσαιωνικά ευρήματα. Αξιόλογα είναι επίσης η εκκλησία της Σάντα Τζουστίνα (1227) και το παρεκκλήσι του Σαν Λορέντσο ντέι Μπαττούτι, με τοιχογραφίες του 14ου-15ου αιώνα που αποδίδονται στον Τζακομπέλο ντελ Φιόρε και στον Νικολό ντι Πιέτρο.
Μια πύλη προς το Alpago
Μέσω της κοιλάδας Val Lapisina και του περάσματος Fadalto, η Serravalle συνδέει απευθείας το Βιττόριο Βένετο με το Alpago και τη λίμνη Σάντα Κρότσε, λειτουργώντας ιστορικά ως πύλη εισόδου στις Προάλπεις του Μπελούνο: ιδανικός σταθμός για όσους συνδυάζουν τέχνη, βενετική ιστορία και δολομιτικό τοπίο σε ένα ενιαίο δρομολόγιο.
Πηγές: Wikipedia, Δήμος Βιττόριο Βένετο, Touring Club Italiano.
