Maurilio De Zolt: de Krekel van de Dolomieten die op zijn 43e Noorwegen versloeg

Maurilio De Zolt is de Italiaanse langlaufer met de bijnaam „de Krekel”. Geboren op 25 september 1950 in San Pietro di Cadore, in het Comelico, groeide hij uit tot een van de grootste Italiaanse langlaufers dankzij een buitengewoon lange loopbaan die laat begon en pas na zijn veertigste op het hoogste niveau eindigde. Zijn bekendste resultaten zijn de wereldtitel op de 50 km in Oberstdorf 1987 en het olympisch goud op de 4×10 km estafette in Lillehammer 1994, gewonnen op 43-jarige leeftijd: geen oudere langlaufer heeft ooit olympisch goud behaald.

Van het Comelico naar de nationale ploeg: een laat begonnen loopbaan

Een tenger lichaam, een als onorthodox beschouwde techniek, geen weg via de grote juniorenploegen: niets wees erop dat de jongen uit Presenaio een van de meest herkenbare figuren van het Italiaanse langlaufen zou worden. Zijn begin is dat van een sporter die traint in de tijd die overblijft: twee jaar werk in een zagerij, trainingen in vrije uren en weekenden, een eerste wedstrijd in de Coppa Casera Razzo met een vierde plaats bij de junioren.

Na zijn militaire dienst bij de brandweer, begonnen in 1970, en een tussenperiode als fabrieksarbeider in Belluno dankzij zijn diploma monteur, maakte zijn definitieve terugkeer bij het korps eindelijk regelmatige training mogelijk. Dat was de beslissende stap: de sportgroep van de brandweer bleef zijn thuis gedurende zijn hele loopbaan en dertig dienstjaren.

De federatie vond hem echter te oud voor de A-selectie en schoof hem door naar de zogenoemde „P-ploeg”, die van de waarschijnlijken. Wie wel in hem geloofden waren vooral zijn eerste coach Stelio Busin en later Dario D’Incal. Het keerpunt kwam in 1977, toen hij op de Italiaanse kampioenschappen in Capracotta de 50 km domineerde en op zijn 27e zijn plaats in de nationale ploeg afdwong.

Daarmee begon een sportieve duurzaamheid zonder weerga in het langlaufen: op zijn 27e kwam hij in de nationale ploeg, op zijn 44e verliet hij die, en bijna twintig jaar lang bleef hij competitief op de lange afstanden. Zijn wapens waren de huppelende pas bergop, die pas echt tot zijn recht kwam met de komst van de schaatstechniek halverwege de jaren tachtig, en een mentale hardheid waarmee hij het tempo volgde van grotere en krachtigere rivalen als Mieto, Svan en Wassberg. In de estafettes werd hij de man van de openingsronde: vertrekken, aansluiting houden en het team in de best mogelijke positie doorgeven.

Maurilio De Zolt: het olympische en mondiale palmares

In totaal drie olympische medailles (één goud en twee zilver) en zes WK-medailles (één goud, drie zilver en twee brons). Nationaal won hij 19 Italiaanse titels: vier op de 15 km, vijf op de 30 km en tien op de 50 km, de afstand die hem meer dan welke andere ook heeft gedefinieerd. In de Marcialonga, de grote loop van de Fiemme- en Fassa-dalen, zegevierde hij vier keer: in 1986, 1987, 1991 en 1992 — nog altijd het record van de wedstrijd, gedeeld met de Noor Jørgen Aukland.

Oberstdorf 1987 en Lillehammer 1994

Om deze twee wedstrijden draait de hele loopbaan van de Krekel. In Oberstdorf 1987 kwam de wereldtitel op de 50 km vrije stijl: zijn eerste en enige individuele wereldtitel, de volle erkenning van een sporter die tot dan toe ereplaatsen en zilveren medailles had verzameld. Het was ook de bevestiging dat de schaatstechniek, net toegelaten tot het programma van de grote afspraken, het ideale terrein was voor zijn pas.

In Lillehammer 1994, in Noorwegen, werd daarentegen de wedstrijd verreden die in het collectieve Italiaanse geheugen is gegrift. De Zolt liep de openingsronde van de 4×10 km estafette en gaf zo’n tien seconden achter de kop over, waarmee hij de ploeg in staat stelde om alles te riskeren: Italië versloeg gastland Noorwegen in een van de beroemdste eindsprints uit de geschiedenis van het langlaufen. Hij was 43 en werd de oudste langlaufer die ooit olympisch goud won. In 2006 stond hij bij de openingsceremonie van de Spelen van Turijn opnieuw naast de ploeggenoten van die estafette.

Een veelzijdig sporter

De bergen betekenden voor De Zolt nooit alleen ski’s. Bergop lopen en fietsen begeleidden decennialang zijn voorbereiding en later zijn leven als oud-sporter, met een aanpassingsvermogen dat zeer uiteenlopende disciplines omvatte.

Het bekendste duel is dat met Francesco Moser. In juli 2013 namen de twee het tijdens het evenement „Il Piave tra sfida e memoria” tegen elkaar op in een klimtijdrit van Sappada naar de bronnen van de Piave, zo’n negen kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 6%: die keer trok de renner uit Trentino aan het langste eind. Het was een revanche, want een jaar of twintig eerder — De Zolt vertelde het zelf aan de vooravond van het duel — had de langlaufer Moser verslagen op de Stelviopas. „Ik won omdat ik beter voorbereid was en omdat we het in de bergen uitvochten”, luidde zijn uitleg: zijn terrein, niet dat van een hardrijder.

De band met het Comelico

Het Comelico is het noordelijkste dal van de provincie Belluno, een smalle dalbodem tussen bossen en de grenzen met Cadore, het Pustertal en Karnië. Daar, in Presenaio di San Pietro di Cadore, werd De Zolt geboren en daar is hij altijd blijven wonen, ook in de jaren dat wedstrijden hem de wereld over voerden.

Het karakter dat hem populair maakte — de koppigheid van iemand die niet opgeeft, de gewoonte om alles zelf te doen, een nooit tentoongespreide ruwheid — is hetzelfde als dat van een streek die nooit kortere wegen heeft gekend. Dat, meer nog dan de medailles, maakte van De Zolt een figuur die ver buiten het langlaufen wordt herkend: een sporter die nooit van plaats of gewoonten veranderde om op iemand anders te lijken.

Wat Maurilio De Zolt vandaag doet

Volgens informatie die in februari 2026 is gepubliceerd, woont De Zolt nog steeds in de Dolomieten van Belluno, vlak bij San Pietro di Cadore, en leidt hij op 75-jarige leeftijd een leven dat volledig met de bergen is verbonden. In die interviews vertelt hij dat hij twee keer per week de bergen in gaat, tussen toerskiën en hardlopen door, dat hij hout maakt voor de winter, dat hij een boomgaard met appel- en perenbomen en kleine wijngaarden verzorgt en dat hij kippen en konijnen houdt. Hij legde uit dat hij trainersfuncties heeft afgewezen: hij geeft de voorkeur aan zijn bossen.

„Als ik mijn bergen in trek, door mijn bossen, neem ik mijn ski’s mee.”

Eveneens in februari 2026 was hij een van de hoofdrolspelers van de slotceremonie van de Olympische Spelen van Milano Cortina 2026, in de Arena van Verona.

Naar zijn bijnaam is ook een kleine brouwerij vernoemd: „La Birra del Grillo”, in Presenaio di San Pietro di Cadore. Het bedrijf werd in 2007 opgezet door zijn zoon Luca De Zolt, die het runt, terwijl Maurilio het gezicht ervan is. De meest recente controleerbare informatie over het bedrijf dateert uit 2024, toen de brouwerij actief was en een distributeur zocht; de officiële website van het merk is niet meer bereikbaar, waardoor de huidige situatie niet te bevestigen is.

Veelgestelde vragen over Maurilio De Zolt

Wie is Maurilio De Zolt?

Een voormalige Italiaanse langlaufer, olympisch en wereldkampioen, bijgenaamd „de Krekel”. Geboren in San Pietro di Cadore, in het Comelico, kwam hij van eind jaren zeventig tot 1994 op het hoogste niveau uit voor de sportgroep van de brandweer.

Wanneer is Maurilio De Zolt geboren?

Op 25 september 1950, in San Pietro di Cadore, in het gehucht Presenaio.

Hoe oud was hij toen hij olympisch goud won?

Drieënveertig. De 4×10 km estafette van Lillehammer werd in februari 1994 verreden, enkele maanden voor zijn vierenveertigste verjaardag: hij is de oudste langlaufer die ooit olympisch goud won.

Waarom heet hij „de Krekel”?

Om zijn tengere bouw en de manier waarop hij de klimmen aanviel, met een huppelende, agressieve pas. Een stijl die pas echt tot zijn recht kwam met de komst van de schaatstechniek.

Waar is Maurilio De Zolt geboren?

In San Pietro di Cadore, in het gehucht Presenaio, in het Comelico: het noordelijkste dal van de provincie Belluno.

Hoeveel olympische medailles won hij?

Drie: goud op de 4×10 km estafette in Lillehammer 1994 en tweemaal zilver op de 50 km, in Calgary 1988 en Albertville 1992.

Wat zijn zijn belangrijkste overwinningen?

Het olympisch estafettegoud in Lillehammer 1994 en de wereldtitel op de 50 km in Oberstdorf 1987. Daar komen 19 Italiaanse titels en vier zeges in de Marcialonga bij (1986, 1987, 1991, 1992).

Wat doet Maurilio De Zolt vandaag?

Hij woont in het Comelico en gaat volgens interviews uit februari 2026 nog altijd twee keer per week de bergen in, tussen toerskiën en hardlopen door, terwijl hij zich bezighoudt met bos, boomgaard en erfdieren. De brouwerij „La Birra del Grillo”, in 2007 opgezet door zijn zoon Luca, draagt zijn bijnaam.

Bronnen

• Treccani, Enciclopedia dello Sport
• CONI, scheda del medagliato olimpico
• Fondoitalia, «Tanti auguri al Grillo Maurilio De Zolt» (25 settembre 2020)
• MountainBlog, «Il Piave tra sfida e memoria»: la sfida De Zolt-Moser (2013)
• il Nord Est, «La Birra del Grillo, l’ex campione De Zolt come papa-testimonial» (7 marzo 2024)
• Virgilio Sport, intervista a Maurilio De Zolt (26 febbraio 2026)
• Corriere delle Alpi, i tedofori di Milano Cortina 2026 (13 gennaio 2026)
• Marcialonga, albo d’oro

Laatst bijgewerkt: 4 september 2026.